Thuis

Het was er altijd, vanaf dag één. Als het maar even kon, liet ik mijn stem wapperen en waaien. De wind was als mijn adem en het ruisen van de bladeren mijn lied. Zo was zingen mijn natuur. En nog steeds. Het antwoord is helder - geen vraag. Zingen vervult me. Als ik zing, ben ik zang. En zolang mijn hart het ritme slaat, weet ik dat het klopt...

Als je luistert, hoor je haar fluisteren. Hijgen, roepen, kreunen, gillen, grommen... Kreten van vreugde. Een woeste brul van absolute noodzaak. Oergeluid. Luister en geef gehoor. Luister.

Elk moment dat mijn stem beweegt weet ik dat het goed is. Weerklinkt mijn liefde. En ben ik thuis. Thuis waar mijn stem haar vleugels uitslaat, ik zwaan kan zijn en mijn ziel danst.
     alle teksten en beeldmateriaal op deze site (c) Helen Botman